Powstanie Styczniowe 1863/1864

W styczniu młodzież koła historycznego przygotowała w szkole wystawę z okazji 153. rocznicy wybuchu Powstania Styczniowego. Wystawa cieszy się dużym zainteresowaniem uczniów. Po upadku Powstania Styczniowego polityka rosyjska wobec Królestwa Polskiego skupiła się na likwidacji odrębności królestwa oraz na jego dalszej rusyfikacji. Pozbawione autonomii Królestwo Polskie stało się peryferyjną prowincją Rosji, położoną na zachodnich rubieżach imperium.

Chcąc zlikwidować wszelkie oznaki polskości, występujące choćby w nazwie kraju, zmieniono określenie królestwa na ”Kraj Przywiślański”. Językiem urzędowym stał się rosyjski, obowiązujący także w szkołach. W miejsce dotychczasowej administracji powołano nowe, podległe carowi organa władzy. Kraj podzielono na 10 guberni [warszawska, kaliska, kielecka, lubelska, łomżyńska, piotrkowska, płocka, radomska, siedlecka, suwalska]. Po śmierci księcia namiestnika Teodora Berga w 1874 r. całą władzę administracyjną, policyjną i wojskową skupiono w rękach generała gubernatora.

Pogrzebane marzenia, czyli kolejna klęska powstańczej epopei, to załamanie idei walki zbrojnej o przywrócenie niepodległej ojczyzny i skupienie wysiłku całego społeczeństwa na pracy organicznej celem odrodzenia kulturalnego i gospodarczego narodu. Lata 1864 – 1914, to czas walki o zachowanie tożsamości narodowej na ziemiach polskich poddanych rusyfikacji i germanizacji oraz odrodzenie idei walki o wolną Polskę na terenie autonomii galicyjskiej. Galicja w dobie autonomii nazywana też ”polskim Piemontem” stała się ośrodkiem rozkwitu kultury narodowej i odrodzenia myśli niepodległościowej, którą zmaterializował Józef Piłsudski wychowany w kulcie Powstania Styczniowego.